การออกแบบเครื่องรีดขึ้นรูป

รูปทรงของผลิตภัณฑ์ขั้นสุดท้ายเป็นส่วนที่สำคัญที่สุด รูปทรงที่ลึกกว่า พื้นที่ราบที่กว้างขึ้น และส่วนโค้งที่คมชัดขึ้น ล้วนบังคับให้นักออกแบบต้องเพิ่มแท่นลูกกลิ้งมากขึ้น และบางครั้งอาจต้องใช้มอเตอร์ขนาดใหญ่ขึ้น เพื่อให้ได้ค่าความคลาดเคลื่อนที่ยอมรับได้.

ชิ้นส่วนที่มีความลึก 70 มม. จะทำให้แผ่นโลหะยืดออกมากกว่าชิ้นส่วนที่มีความลึก 60 มม. ดังนั้นจึงต้องใช้สถานีขึ้นรูปเพิ่มเติม 2 ถึง 3 สถานี เพื่อรักษาองศาการโค้งงอให้ค่อยเป็นค่อยไป โปรไฟล์ทรงหมวกมาตรฐานขนาด 50 ถึง 80 มม. โดยทั่วไปแล้วจะต้องใช้สถานีขึ้นรูป 14 สถานี.

ร่องคือเส้นเล็กๆ ที่กดลงบนพื้นผิวเรียบกว้างๆ เพื่อป้องกันการบิดเบี้ยวและเพิ่มความแข็งแรง การเพิ่มร่องด้านล่างมักต้องใช้ขาตั้งเพิ่มอีกประมาณ 4 ตัวและมอเตอร์ขนาดใหญ่ขึ้น ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมการกำหนดตำแหน่งของร่องจึงต้องทำตั้งแต่เนิ่นๆ ในการออกแบบเครื่องขึ้นรูปโลหะแบบรีด.

ช่องว่างนี้เท่ากับความหนาของโลหะที่เครื่องสามารถทำงานได้ บวกกับค่าเผื่อความคลาดเคลื่อน นักออกแบบจะตรวจสอบความหนาของแผ่นโลหะสูงสุดก่อนเสมอ เพราะช่องว่างนี้ควบคุมความหนาของวัสดุและผิวสำเร็จตลอดทั้งสายการผลิต.

ระบบขับเคลื่อนเพลาล่างเป็นแบบมาตรฐานเพราะเรียบง่ายและราคาถูกกว่า ระบบขับเคลื่อนเพลาบนมีราคาแพงกว่า แต่จับยึดแผ่นโลหะได้แน่นกว่า ช่วยในการดันและดึงขดลวดขนาดใหญ่ และลดการลื่นไถลบนพื้นผิวที่มีแรงเสียดทานสูง.

ลูกกลิ้งแบบตันมีน้ำหนักมาก การตัดลูกกลิ้งออกเป็นชิ้นเล็กๆ จะทำให้เบาลง ติดตั้งได้เร็วขึ้น และนำกลับมาใช้ใหม่ได้ง่ายขึ้นเมื่อรูปทรงเปลี่ยนไป นอกจากนี้ ลูกกลิ้งแบบแบ่งส่วนยังช่วยให้ผู้ออกแบบสามารถปรับความโค้งได้โดยไม่ต้องทำลูกกลิ้งทั้งชุดใหม่.

ใช่ครับ วิศวกรใช้ซอฟต์แวร์อย่างเช่น Copra RF ในการจำลองลวดลายดอกไม้และตรวจสอบความเค้นดัดก่อนที่จะตัดเหล็กสำหรับลูกกลิ้ง การจำลอง FEA ช่วยตรวจจับความเสี่ยงเรื่องการโก่งงอ การบิด และการบานออกในขั้นตอนการออกแบบ ซึ่งช่วยประหยัดเวลาในการแก้ไขเครื่องมือได้หลายสัปดาห์.

โดยทั่วไปแล้ว รูปทรงพื้นฐานส่วนใหญ่จะใช้โครงเหล็ก 6 ถึง 10 ชิ้น ในขณะที่รูปทรงโครงสร้างที่ซับซ้อนจะต้องการ 14 ถึง 20 ชิ้น จำนวนที่แน่นอนได้มาจากวิธีการจัดเรียงแบบดอกไม้ ซึ่งคำนึงถึงความแข็งแรงของวัสดุ ความหนา และมุมโค้งงอโดยรวม.